George Gaudy: «Δεν είμαι ο νέος Nick Cave»

O George Gaudy είναι μια άλλη πλευρά της Ελλάδας σήμερα. Δεν του αρέσουν οι ταμπέλες , πρόσφατα πήρε πτυχίο κλασικού πιάνου και διανύει πλέον μια νέα εφηβεία καθώς βρίσκεται στο δρόμο για το νέο του άλμπουμ. Μιλάει στο Μικρόφωνο.gr για όλα: για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Σας παρουσιάζουμε λοιπόν μια ώρα μέσα στο μυαλό του George Gaudy.

 

Σε τι φάση βρίσκεσαι αυτή την εποχή;

Πρόσφατα πήρα πτυχίο κλασικού πιάνου και έλειπα πολύ καιρό από την Αθήνα λόγω και των περιοδειών. Δεν πήγα στο εξωτερικό αλλά θα ήθελα να δοκιμάσω την τύχη μου στην Αγγλία.

Πότε ξεκινάει το ταξίδι σου στη μουσική; Πώς διαμορφώνεται ο George Gaudy που ξέρουμε σήμερα;

Η πρώτη επαφή που είχα ήταν όταν ξεκίνησα πιάνο σε ηλικία 5 χρονών. Συνέχισα να παίζω μέχρι τα 13 όταν και άρχισα να παίζω κιθάρα. Είχα βρει μια παλιά γιαπωνέζικη κιθάρα του πατέρα μου ,είχα πάρει και ένα δερμάτινο και κάτι μπότες και πόζαρα(γέλια). Επίσης κάναμε και στο σχολείο κάποια πράγματα. Ήμουνα και στη σχολική χορωδία , όπου μάλιστα συνέχισα να συμμετέχω και για δυο-τρία χρόνια αφού τέλειωσα το σχολείο. Μετά το σχολείο πέρασα στη Θεολογία και αποφάσισα ότι θα κάνω Jazz πιάνο, έπειτα και από παρότρυνση του πατέρα μου. Έκανα 3-4 χρόνια και μετά έφυγα για το Άμστερνταμ με στόχο να συνεχίσω εκεί Jazz πιάνο. Αλλά για προσωπικούς λόγους και με μία απότομη συνειδητοποίηση ότι η Jazz δεν είναι αυτό που θέλω να κάνω γύρισα και ξανάρχισα κλασικό πιάνο γιατί έχοντας παρατήσει τη Θεολογία και τη Jazz έπρεπε κάτι να κάνω. Τότε άρχισα να παίζω ,έκανα κάποιες δουλειές . Δούλεψα και έναν χρόνο ως ηχολήπτης οπού και έμαθα να κάνω παραγωγές μόνος μου. Βέβαια τα πράγματα τότε δεν ήταν όπως σήμερα παρόλο που δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια. Είχαμε φτιάξει και μια garage μπάντα που λεγόταν Fuzzy Buzz. Παίζαμε σε φοιτητικά parties, στο Περιστέρι, σε κάτι παλιά μαγαζιά. Βέβαια όταν γύρισα είχε σιγά-σιγά αρχίσει να διαμορφώνεται μια πιο στιβαρή σκηνή εδώ στην Ελλάδα. Στην αρχή έπαιζα με ένα μουσικοθεατρικό σχήμα το «Σαλάτα» οπού και έπαιζα κυρίως πιάνο. Μετά από αυτό προσπάθησα να γράψω έναν δικό μου δίσκο. Έφτιαξα ένα demo που περιείχε εφτά τραγούδια αλλά τελικά δεν τα βρήκα με κανέναν παραγωγό. Όλα αυτά μέχρι που κέρδισα στο 48 Hour Music Project και όταν λίγο καιρό μετά με διάλεξε το Νοέμβριο του 2010 το Jumping Fish για τραγούδι του μήνα με το Come Again. Εκεί συνάντησα μια διαφορετική κατάσταση και ιστορία από αυτή που είχα δει έως τότε. Τα πράγματα ήταν αρκετά πιο ελεύθερα. Πήγα στην Archangel Music και βγάλαμε το Millionaire το Μάρτιο του 2012.

Ποιες είναι οι βασικές σου επιρροές;

Στο σχολείο άκουγα πολύ ροκ, με τη σχετική απομόνωση που έχει όλο αυτό. Δεν άκουσα ποτέ αυτό που λένε έντεχνο. Άκουγα βέβαια ελληνική ροκ Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά αλλά ως εκεί. Έχω ακούσει και από την παλαιά φρουρά Σαββόπουλο, Σιδηρόπουλο, Πουλικάκο. Παρόλα αυτά δεν έχω εμβαθύνει στην ελληνική μουσική. Από τη διεθνή μουσική όταν ήμουνα μικρός οι Rolling Stones μου άρεσαν πολύ . Όταν ήμουνα 13 ένας φίλος μου που είχε αντιγράψει ένα δισκάκι που είχε κομμάτια του από τη δεκαετία του 60 πριν πεθάνει ο Brian Jones και είχα πάθει πλάκα με αυτό. Το άκουγα σχεδόν όλη μέρα. Άκουγα και πολύ φολκ. Είχε ένα δισκάκι του Donovan ο πατέρας μου που δεν πρέπει να έχει κυκλοφορήσει μέχρι πριν λίγο καιρό. Λεγόταν Fairytale και μοιάζει λίγο με Ντύλαν αλλά είναι πιο ιρλανδέζικο και εγώ το θεωρώ αριστούργημα Μετά εκείνη την εποχή είχε βγει το Californication  από τους RHCP το οποίο κυριολεκτικά το λιώσαμε, το ακούγαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Τελειώνοντας το σχολείο έπιασα δουλειά σε ένα καφέ οπού η ιδιοκτήτρια έβαζε συνέχεια Dark Wave, New Wave και Punk και τότε άρχισα να ακούω και αυτά. Κάπου εκεί άρχισα να μην μπορώ να ακούσω του Pink Floyd και γενικότερα κλασικό ροκ. Πέρασα γενικά μια φάση οπου άκουγα συνέχεια punk και rockabilly. Θυμάμαι πήγαινα στο Ζαχαρία με τα δισκάκια και έπαιρνα συλλογές με ότι μπορείς να φανταστείς. Κάπου εκεί άρχισα να ακούω και Tom Waits. Μετά χωρίς να το πολυκαταλάβω πέρασα στο swing.  

newego_large_t_661_105614747


Με τη σημερινή μουσική σκηνή πώς τα πας;

Σήμερα μου αρέσουν πολύ οι Black Keys , όχι γιατί είναι κάτι πρωτοφανές αλλά για μένα ροκ αυτό είναι και όχι το κλασικό. Αυτό θεωρώ ότι είναι η επιτομή του παλιού. Μπορεί να μην είναι το ίδιο ή τόσο ηχηρό αλλά εμένα αυτός είναι ο ήχος που με ενδιαφέρει. Μου αρέσουν επίσης ο Saint Vincent McMorrow και οι Florence & The Machine. Με τη χίπστερ κατάσταση δεν τα πάω και τόσο καλά. Γενικά πάντως πιστεύω ότι είμαστε σε μια κατάσταση ψαξίματος διεθνώς. Έχουμε ξεπεράσει τουλάχιστον το corporate στάδιο πιστεύω της εμπορικής ποπ. Είναι κάπως καλύτερη η κατάσταση σε σχέση με τα 00’s.

 

Πότε ξεκινάς να συνθέτεις μόνος σου μουσική;

Όταν ξεκίνησα κιθάρα στα 13 ο δάσκαλός μου , μου έβαλε μια άσκηση οπού έπρεπε να γράψω πάνω από κάποιες συγχορδίες μια μελωδία. Το αστείο είναι ότι αυτό το κομμάτι το κράτησα και βγήκε με το Millionaire , είναι το «Thinking». Αυτό ήταν και το πρώτο μου τραγούδι. Έχω γράψει αρκετά τότε που τα είχα για πέταμα και τώρα έχω αρχίσει να τα ξανακούω. Το «Athens» για παράδειγμα το είχα γράψει το 2003 , το 2004 ηχογραφώ το πρώτο demo και τελικά το κράτησα και αυτό για το Millionaire. Πιο σοβαρά πάντως άρχισα να γράφω περίπου στα 19-20.

Συνέθεσες το Millionaire μόνος σου. Πιστεύεις ότι όταν παίζεις με μια μπάντα αυτές οι δημιουργίες μπορούν να εξελιχθούν;

Όταν έκανα το demo για το Millionaire δούλευα ακόμα ως session πιανίστας και δεν είχα χρόνο να φτιάξω μπάντα. Έγραφα τα βράδια και τα περισσότερα τα έστησα πρώτα στον υπολογιστή και μετά έφερα μουσικούς που πιστεύανε σ’ αυτό γιατί τότε δεν ήταν ακόμη γνωστό το όνομά μου. Ηχογράφησα λοιπόν όλα τα κομμάτια σπίτι μου και είχα αποφασίσει ότι θα φτιάξω μόνος μου ένα μικρό studio. Γράψαμε στο Millionaire δώδεκα άτομα τα οποία και γράφανε ακούγοντας το demo , δε μπορώ να πω ότι υπήρξε σοβαρή εξέλιξη. Τώρα, έχοντας αλλάξει και δυο φορές σύνθεση στη μπάντα τα κομμάτια έχουν εξελιχθεί σοβαρά. Σε τέτοια βαθμό μάλιστα που με βάζει στον πειρασμό 1-2 τραγούδια από τον πρώτο δίσκο να τα ξαναηχογραφήσω με την καινούρια μπάντα.

Πρόσφατα πήρες πτυχίο κλασικού πιάνου. Είναι τελικά ευλογία ή κατάρα οι γνώσεις σου στη μουσική; Πόσο εύκολο είναι να ξεφύγεις από κανόνες;

Η μόρφωση είναι η αλήθεια πως μπορεί να σε καταστρέψει τελείως. Βέβαια είναι εντελώς διαφορετικό αυτό που μπορείς να πάρεις με το να είσαι αυτοδίδακτος και άλλο αυτό που μπορεί να πάρει άλλος με το να αποκτήσει μόρφωση πάνω στη μουσική. Υπάρχει ένα ένστικτο μουσικό όπου το να μάθεις να παίζεις παρτιτούρα μπορεί να του κάνεις ζημιά. Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να κρατήσεις μια αφέλεια στη μουσική. Όταν παίζεις Jazz το μυαλό σου γίνεται αναλυτικό και ότι γράφεις το αναλύεις αμέσως και αυτό καταστρέφει το πρωτότυπο και το καινούριο και αυτό με τη σειρά του σε φυλακίζει σε κάτι που θέλει πολύ δουλειά για να το ξεπεράσεις. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που αρνήθηκα να μάθω  να διαβάζω παρτιτούρα στην κιθάρα και προτίμησα να παίζω σαν αυτοδίδακτος. Ήθελα η κιθάρα να είναι ένα παιχνίδι γιατί το άλλο έγινε άθλημα. Θεωρώ ότι κατάφερα να κρατήσω κάτι και από τους δύο κόσμους. Η ευλογία είναι ότι μπορώ να ενορχηστρώνω μόνος μου. Όπως είπα και πριν όμως θεωρώ ότι χρειάζεται προσοχή γιατί το μυαλό σου μπορεί να γίνει τόσο τετράγωνο και γραμμικό που να μην μπορείς να ξεφύγεις. Αν τα καταφέρεις, οι κανόνες ξεπερνιούνται. Αν είσαι άνευρος θα κλειστείς πίσω από τους κανόνες και θα πέσεις σε αυτό το λάθος.

 George-Gaudy

Το Millionaire σαν άλμπουμ βγάζει μια μελαγχολία. Σε τι φάση βρισκόσουν εκείνη την εποχή;

Βρισκόμουν στο Άμστερνταμ τότε και είχα περάσει μια προσωπική κρίση αρκετά βαριά. Ό,τι προσπαθούσα να αποφύγω πηγαίνοντας εκεί ήρθε και με βρήκε από μόνο του. Αυτό κράτησε για σχεδόν δύο χρόνια πριν το Millionaire. Γι ‘αυτό και έχει επηρεάσει τον ήχο σχεδόν όλου του δίσκου . Τα περισσότερα κομμάτια είναι υπαρξιακά. Ο ήχος είναι ήπιος γιατί αυτή ήταν και η ψυχολογία μου τότε, ένιωθα ηττημένος και λίγο εξαντλημένος και αυτό είχα ανάγκη να εκφράσω τότε. Από τότε τα πράγματα είναι ευτυχώς πολύ διαφορετικά.

Οπότε θα δούμε έναν πιο αισιόδοξο George Gaudy στο επόμενο άλμπουμ;

Δεν ξέρω αν θα είναι πιο αισιόδοξος , θα έχει πάντως μια αλητεία εφηβική την οποία κουβαλάω τόσο καιρό και δεν έχω καταφέρει ακόμα να εκφράσω όσο θα ήθελα. Όταν έχεις περάσει μια προσωπική κρίση ή δυσκολία γίνεσαι πιο μαλακός. Εγώ τότε ένιωσα ότι έχασα δύο χρόνια από τη νεότητά μου και πλέον νιώθω ότι χρωστάω να κάνω το ανάποδο, το απωθημένο της προηγούμενης κατάστασης.

Πρόσφατα είχατε δημιουργήσει τους The Groomz (Γιώργος Ρούς, Πάνος Μουζουράκης, George Gaudy) . Πώς θεωρείς ότι σε βοήθησε αυτή η συνεργασία;

Με βοήθησε σε αυτό το επίπεδο που είπα και πριν το εφηβικό. Κάναμε μια περιοδεία απενοχοποιημένα. Κοίτα, η εναλλακτική σκηνή είναι ένα ναρκοπέδιο ,κρίνεται το ύφος  σου ενώ στη mainstream δεν κρίνεται καθόλου και αυτό ήταν μια ευκαιρία να αντιμετωπίσω ένα κοινό που δεν έχει τις ίδιες αναφορές με μένα. Με εξέπληξε ευχάριστα το γεγονός ότι καταλαβαίνανε πολύ καλά αυτό που είχα να πω και είχανε ψάξει περισσότερο το δίσκο από το συνηθισμένο κοινό που είχα. Διασκέδασα πολύ, με έφερε σε επαφή με κάτι που είχα ξεχάσει, το να φτιάχνεις μπάντα με φίλους  σου και να παίζεις απενοχοποιημένα αυτό που γουστάρεις. Αυτό έκανα και όταν γύρισα, αναθεώρησα γενικά. Έφτιαξα μια καινούρια μπάντα με φίλους, πιο ενεργητική. Πολύ από αυτή την ενέργεια θέλω να τη βγάλω και στον επόμενο δίσκο και να εξελιχθεί με αυτό τον τρόπο η persona που λέγεται George Gaudy. Γιατί δε με ενδιαφέρει να γίνω ο νέος Tom Waits ή Nick Cave γιατί δεν είμαι αυτό ακριβώς. Έχω λίγο Tom Waits, έχω λίγο Nick Cave αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς που θέλω να κάνω. Ήδη όποιος έρχεται στις συναυλίες μου βλέπει κάτι διαφορετικό από αυτό που είχε συνηθίσει, σε βαθμό που να δοκιμάζω τον κόσμο που έρχονταν και με άκουγε γιατί ακούει κάτι αρκετά πιο ενεργητικό, το οποίο σε κάποιους μπορεί να ξενίζει. Πολλοί μπορεί να νιώθουν ότι τους πούλησα αλλά δε με νοιάζει γιατί δεν είναι αυτό που θέλω να κάνω.

1653845_692730994124701_2077715356_n

Γεννήθηκες στην Αθήνα. Θεωρείς ότι όπως γράφεις και στο τραγούδι σου «Athens» η Αθήνα είναι φυλακή για όποιον είναι openminded;

Όταν το έγραψα ίσως ήτανε πιο πολύ. Ήταν σε καλύτερη κατάσταση αλλά και λιγότερο σκεπτόμενη. Τώρα δεν ισχύει το ίδιο γιατί είναι χειρότερη(γέλια) αλλά δε σε καταπιέζει τόσο αν είσαι ανοιχτόμυαλος. Έχει underground η Αθήνα όπως και τότε, μόνο που τότε ήταν ελαφρώς πιο περιθωριακό. Τώρα δεν είναι πραγματικό underground, δεν είναι περιθωριακό. Πριν 10 χρόνια, όταν πήγαινα σχολείο είχε πιο πολύ ενδιαφέρον. Οι εναλλακτικές μπάντες δεν είχανε χώρους. Κανένα από αυτά τα μαγαζιά που φιλοξενούν σήμερα εναλλακτικές μπάντες δεν υπήρχε και πολλά είχαν μετατραπεί από ρόκ σε σκυλάδικα. Έγινε πλέον η Αθήνα πιο ανοιχτόμυαλη. Μας χτύπησε και αυτό το πράγμα που λέγεται κρίση αλλά βλέπουμε γκρουπ με νέο ήχο ή αυτοσχέδιες παραστάσεις. Αυτό που πιστεύω ότι λείπει από την Αθήνα είναι μεσαία τάξη και οικονομικά και σε άλλους τομείς. Έχουμε ένα underground που σφύζει από ζωή και ένα mainstream με αρκετούς εκπροσώπους, δεν υπάρχουν όμως μεσαίες κατηγορίες. Υπάρχουν καλλιτέχνες που πέρασαν στο Mainstream πράγμα που είναι πολύ καλό γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος να καταδικάζουμε τους εαυτούς μας. Αλλά δε θα κρατήσουν πολύ όλα αυτά. Είμαστε σε μια κατάσταση μπαρόκ. Κάποια στιγμή θα κατασταλάξουμε κάπου, όχι σε ένα συγκεκριμένο στυλ, απλά θα ξέρουμε τι συμβαίνει. Αυτή τη στιγμή το ανεξάρτητο κοινό ψάχνει τον εαυτό του και πολλές φορές αποκλείει αυτούς που δεν το ακούνε. Εμένα δε με ενδιαφέρει να ανακαλύψω την Αμερική, με ενδιαφέρει να κάνω ένα βήμα μπροστά αλλά όχι να κάνω κάτι που θα ταράξει τα νερά , δεν είμαι αναθεωρητής τόσο αλλά ούτε και συντηρητικός.

Μεγάλωσες και ζεις στα Εξάρχεια. Τι θεωρείς είναι αυτό που κάνει αυτή την περιοχή τόσο ξεχωριστή;

Γενικά υπάρχει μια μυθολογία γύρω από την περιοχή που έχει να κάνει με τους ανθρώπους που ζούσαν εδώ. Έχουμε και μερικές αγιοποιημένες φιγούρες (Γώγου, Σιδηρόπουλος, Άσιμος). Εγώ δε σκέφτομαι πια αγίους στο κεφάλι μου. Υπήρξε και το Πολυτεχνείο που έγιναν εδώ τα γεγονότα. Γενικά είναι μια περιοχή που έχει εκδοτικούς οίκους και της έχει μείνει μια ανοιχτόμυαλη τάση. Δηλαδή, εάν χωρίσεις την Αθήνα σε περιοχές και ειδικά το κέντρο, γιατί στα προάστια τα πράγματα είναι πιο μαλακά, θα δείς ότι στο ιστορικό κέντρο (Μοναστηράκι, Μεταξουργείο) είναι βέβαια το κέντρο των πραγμάτων αλλά στ Εξάρχεια είναι οι «διανοούμενοι» και αυτό είναι που ξεχωρίζει την περιοχή. Έχουμε Έλληνες Beat οι οποίοι και μείνανε σε μια σχετική αφάνεια, έχουμε νέου τύπου χίπιδες και αυτόν τον ιδιότυπο αναρχισμό που έχουμε στην Ελλάδα. Τα Εξάρχεια ήταν μια γειτονιά μπορούσες να μιλήσεις ανοιχτά. Αυτό είναι το σημαντικότερο.

Έχεις γράψει το τραγούδι «The Absence Of Many» το οποίο έχεις αφιερώσει στον Αλέξη Γρηγορόπουλο και τους νεκρούς της Marfin. Πώς βίωσες τότε αυτά τα γεγονότα;

Με το Γρηγορόπουλο είχαμε σοκαριστεί πάρα πολύ γιατί έγινε και στη γειτονιά. Όταν το έμαθα είχαμε συναυλία και είχαμε τρελαθεί τελείως, δεν ξέραμε πραγματικά τι να σκεφτούμε. Μετά από λίγο καιρό ήμουν σπίτι και άκουσα για τη Marfin και μου φάνηκε εξ’ ίσου ασύλληπτο γιατί όλα αυτά τα πράγματα μου φάνηκαν τόσο ξένα. Υπήρχε μια αίσθηση ασφάλειας και σταθερότητας η οποία και έσπασε πολύ απότομα. Εγώ πιστεύω ότι η πρώτη μέρα της κρίσης ήταν η δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Και τα δύο περιστατικά έχουνε χαρακτηριστικά τρομακτικά. Το ένα είναι ότι ένστολος υποτίθεται εκπαιδευμένος σκοτώνει παιδί 15 χρονών το οποίο είναι κάτι τρομακτικό, δε μπορεί να το χωρέσει το μυαλό μου. Το άλλο είναι η φριχτή, τυφλή βία που είχε ως θύματα ανθρώπους που ήτανε στη δουλειά τους, χάθηκε και ένα παιδάκι που δεν πρόλαβε να γεννηθεί ποτέ. Είναι απίστευτο ότι στο κέντρο μιάς πόλης υποτίθεται πολιτισμένης οι άνθρωποι που πήγανε στις δουλειές τους δεν είχανε εγγυημένη την ασφάλειά τους. Δεν είναι της ίδια φύσεως τα δύο περιστατικά αλλά είναι τα δύο πρώτα δείγματα της βίας. Και έχουμε καταλήξει βέβαια στα δύο τελευταία περιστατικά με τον Παύλο Φύσσα και τους δύο Χρυσαυγίτες. Δε μπορούν να συνεχίσουν να γίνονται αυτά είναι φρικαλέα πράγματα. Μακάρι μια μέρα να θυμόμαστε αυτούς τους θανάτους με φρίκη και όχι ως τους πρώτους που συνέχισαν μια κατάσταση. Γιατί ένα μέρος της Δημοκρατίας και του πολιτισμού είναι να μπορείς να είσαι ασφαλής.

Είχες συμμετέχει σε συναυλία στο Σύνταγμα για τους Αγανακτισμένους και στο προαύλιο της ΕΡΤ. Πώς αντιμετωπίζεις τα γεγονότα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τα τελευταία χρόνια;

Ναι, είχα πάει μια φορά στο Σύνταγμα με τους Αγανακτισμένους τότε και με τους The Groomz στο προαύλιο της ΕΡΤ. Προφανώς όπως όλοι έχω επηρεαστεί σημαντικά από αυτό. Το χειρότερο δεν είναι το οικονομικό είναι αυτό που είπα και πριν ότι άρχισαν να γίνονται παρανοϊκά πράγματα. Το χειρότερο είναι ο διχασμός και η πόλωση που προκύπτει που μόνο σε καλό δε μπορεί να οδηγήσει. Η λέξη κλειδί είναι η «βία». Αντιμετωπίζουμε μια ψυχρή βία που μας κάνει τεράστια ζημιά ηθικά, στο πόσο μπορούμε να παράγουμε και να προσφέρουμε όλοι μας.

29577_10200674863329441_1905539933_n1

Έχεις σπουδάσει Θεολογία. Πού έχεις καταλήξει όσον αφορά τις θρησκευτικές αναζητήσεις σου;

Έχω διαβάσει αρκετά και μετά από αυτή την προσωπική κρίση που πέρασα. Έχω προσπαθήσει να προσεγγίσω το θέμα το πνευματικό, το μεταφυσικό. Στην κανονική μου ζωή δεν το υπολογίζω καθόλου, τα βλέπω τα πράγματα με ορθολογισμό. Για να μπορέσω να καλύψω μια ανάγκη που μου δημιουργήθηκε διάβασα αρκετά και το χριστιανισμό και το βουδισμό και σχεδόν όλες τις θρησκείες. Ψάχνοντας να βρώ ηρεμία σε σχέση με την υπαρξιακή μου αγωνία είδα ότι η θρησκεία δεν είναι κάτι που περιέχει απαντήσεις και ούτε πρέπει να μας επηρεάζει στην καθημερινή μας ζωή. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου να το μελετά ακόμα και σε επίπεδο παράδοσης μόνο. Απλώς εδώ μπαίνει ένα άλλο θέμα, το θέμα της ηθικής. Έχω μια συγκεκριμένη στάση απέναντι σε αυτό το θέμα. Έχω αναπτύξει μια εσωτερική ηθική που δε με αφήνει  να κάνω κάτι που δε θέλω να κάνω είτε αυτό συμφωνεί με έναν συγκεκριμένο ηθικό κώδικα είτε όχι. Δηλαδή με λίγα λόγια, η παραβατικότητα δεν με απασχολεί καθόλου, δεν είμαι παραβατικός αλλά δεν είμαι και νομοταγής με τη σκληρή έννοια γιατί θεωρώ ότι ο άνθρωπος πρέπει να αποκτήσει κρίση ώστε να μπορέσει να απορρίψει και τη θρησκεία και την κοινωνική σύμβαση. O Έσσε είχε πει κάτι πολύ σωστό «για να είσαι ελεύθερος πρέπει να κάνεις μια σκέψη που δε θα την εγκρίνει ο Θεός», με την έννοια ότι απορρίπτοντας έναν συγκεκριμένο ηθικό κώδικα χωρίς εμβάθυνση ή κριτική σκέψη δεν κάνεις τίποτα γιατί οι αγκυλώσεις και τα κόμπλεξ θα σε ακολουθούν. Το θέμα πιστεύω είναι να καταλάβεις τι λέει ένα κείμενο, μια θρησκεία, μια φιλοσοφία ώστε να ξέρεις αν είσαι απέναντι σε αυτό.

Ποια είναι η άποψή σου για την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών;

Θεωρώ ότι είναι σωστό να μιλήσουμε ανοιχτά ώστε να πούμε αυτά που πρέπει. Ο ρόλος των ναρκωτικών ως δημιουργική διαδικασία από την αρχαιότητα ήδη είναι πολύ σημαντικός. Βέβαια υπάρχουν και μερικές ουσίες που δεν πρέπει να τις αγγίζει άνθρωπος. Ουσίες που αφαιρούν την ίδια σου τη ζωή. Τόσο βαριά εξαρτησιογόνες και επιθετικές στον εγκέφαλο που δεν θα ήθελα να τις δώ νομιμοποιημένες. Γενικά για άλλες όπως η μαριχουάνα που έχει απαγορευθεί από το 1930 δεν θεωρώ ότι είναι χειρότερες από το αλκοόλ. Η τάση παγκοσμίως είναι νομιμοποιηθεί. Δε μπορεί να εξισωθεί με άλλες πιο βαριές ουσίες. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι ποινικοποιημένο ενώ το αλκοόλ είναι ελεύθερο. Ειδικά το αλκοόλ έχει να κάνει με βία, με θάνατο ενώ η  μαριχουάνα όχι. Το θέμα είναι σε ότι διαλέξεις να κάνεις να μη σου δοθεί η ψευδαίσθηση ότι ξεπερνάς ένα πρόβλημα. Από τη στιγμή που συνοδεύεται από ψυχολογική εξάρτηση τότε αρχίζει το πρόβλημα.

Πώς περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου όταν δεν ασχολείσαι με τη μουσική;

Βασικά κυρίως αυτό κάνω, ασχολούμαι με τη μουσική. Δεν έχω καμία ιδιαίτερη ασχολία. Ακούω όσο περισσότερη μουσική μπορώ γιατί πέρασα μια διετία, τριετία οπού άκουγα ελάχιστα πράγματα. Πάντως μου λείπει ο αθλητισμός. Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ σοβαρά αλλά είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω.

Σε ποια διεθνή μουσική σκηνή οποιασδήποτε εποχής θα ήθελες να ανήκεις; Να αποτελείς μέρος της.

Θα ήθελα να ήμουν μέρος της ψυχεδελικής σκηνής του 60’. Θα ήθελα να μπω σε αυτή την έκρηξη που έγινε από το 67’ και μετά στην Καλιφόρνια και να δω το πράγμα από μέσα γιατί πραγματικά θα πρέπει να ήταν κάτι πολύ ενδιαφέρον. Η δεκαετία του 70’ και το σχήμα που πήρε η ρόκ δε με ενδιαφέρει καθόλου. Με ενδιαφέρει αυτή περίοδος από το Καλοκαίρι της Αγάπης και όσο αυτό κράτησε. Θα ήθελα να ήμουν με του Jefferson Airplane. Είναι ενδιαφέρον γιατί αυτά είναι τα παιδιά που γεννήθηκαν στην έκρηξη γεννήσεων που υπήρξε μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάπου διάβασα κάτι πολύ εύστοχο «Οι γονείς μας επαναστάτησαν απέναντι στους δικούς τους γονείς, οπότε εμείς δε μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο γι’ αυτό και αναπτύξαμε την ειρωνεία και τον κυνισμό». Εμένα με ενδιαφέρει ότι υπήρξε μια ολόκληρη γενιά ελεύθερη από πολέμους και έστω και «χαζά», χωρίς επιτυχία είπε αγάπη μόνο, να αγαπάμε το σώμα μας, να είμαστε ελεύθεροι όταν τα πράγματα αυτά δεν ήταν αυτονόητα. Μου κάνει βέβαια τρομερή εντύπωση πώς αυτό το πράγμα κατέληξε έντεχνο-ροκ στην Ελλάδα και πώς κατέληξε η youth culture  που λένε και οι Αμερικάνοι να έχει πάλι χωρίστρες , δε μπορώ να το καταλάβω. Σήμερα, αν ήταν επιλογή θα ήθελα να ζω σε μια κοινωνία με έναν τρόπο που να μη ζητάω πολλά, δε με ενδιαφέρει να έχω καλό αμάξι. Με ενδιαφέρει να είμαι απολύτως ελεύθερος, μακριά από αγκυλώσεις , σε μια κατάσταση γαλήνης . Πάντως προβλέπω ο κόσμος να μην είναι τόσο ελεύθερος στο μέλλον. Μόνοι μας φτιάχνουμε τις αλυσίδες μας και θα μας πνίξουνε μια μέρα.  Θα ήθελα έτσι για την αλλαγή να δω άλλα 100 χρόνια ειρήνη, να αναπτύξει ο άνθρωπος πιο έντονα από τη δεκαετία του 60’ την ελευθερία.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου σύνθημα εδώ στα Εξάρχεια;

Είναι ένα αρχαίο που λέει «Δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη». Είναι και κάποια έτσι ερωτικά που μου αρέσουν. Λέει για παράδειγμα «Μαιρούλα, το μόνο που θέλω είναι να ‘μαστε μαζί». Έχει πραγματικά ενδιαφέρον.

domainmarket.gr web hosting

Tags:

  • Είμαι 19 χρονών και μεγάλωσα στο Καρπενήσι. Εδώ και ένα χρόνο σπουδάζω στο Πάντειο και παράλληλα ασχολούμαι με τη μουσική. Μεγάλωσα ακούγωντας τους ροκ θρύλους των 60s και των 70s των οποίων και τα cd συλλέγω μανιωδώς. Στον ελεύθερό μου χρόνο διαβάζω beat λογοτεχνία και ονειρεύομαι για τα ταξίδια που θα κάνω στο μέλλον σαν άλλος χίπις και εγώ.

  • Show Comments (0)

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

twenty − ten =

Ads