«Αλήτισσα Ψυχή – Άννα Βίσση» της Βάγιας Καλαντζή

θυμάμαι τα χειμωνιάτικα βράδια, στριμωγμένη με τ΄ αδέρφια μου στον καναπέ ν΄ ακούω την μητέρα μου ν΄ απαγγέλει τα ποιήματά της δίπλα στο τζάκι. Θυμάμαι τις καλοκαιρινές νύχτες στο μπαλκόνι, παρέα με φίλους μουσικούς να τραγουδάμε για τον έρωτα και να μυρίζει γιασεμί. Πρέπει να ήμουν γύρω στα 9 όταν ένα ποίημά μου κέρδισε 12 λιτρα “Αμίτα πορτοκάλι” σε ραδιοφωνικό διαγωνισμό και μία έκθεσή μου 2 σάντουιτς από το κυλικείο του σχολείου.
Δεν ξέρω τελικά αν αρχισα να γράφω λόγω λιχουδιάς ή DNA.

2008: πρόβες με τον Ζαχαράτο στην “Ακτή Πειραιώς”.
Με είχε δει να παίζω σαξόφωνο στο “Αλ Τσαντίρι news” και μου ζήτησε να συνεργαστούμε. Βρεθήκαμε επί σκηνής με τον μαέστρο και μουσικοσυνθέτη Γιάννη Κυφωνίδη και κάπου εκεί ξεκίνησαν όλα.

Μια νύχτα, αφού είχαν τελειώσει οι παραστάσεις και ενώ είχαμε ήδη αρχίσει να πειραματιζόμαστε μουσικά (με τον Κυφωνίδη), με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει:
“Η Άννα βγάζει δίσκο και ψάχνει στίχους. Γράψε! :) ”

Βρισκόμουν στην Αλόννησο σε ένα κλαμπάκι, οπου μόλις είχα τελειώσει μια εμφάνιση με το σαξόφωνο. Ήταν Πάσχα και ήμουν φρεσκοχωρισμένη.
Αυτός πίστευε ότι ήμουν μια αλήτισσα και εγώ πίστευα το ίδιο.
“Αλήτης είναι ο ελεύθερος. Eίναι αυτός που δεν γεννήθηκε για να στριμωχθεί σε μια γωνίτσα της γης. Αυτός που η αγάπη του για την ζωή είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη του για σιγουριά” του είχα πει φεύγοντας.

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο ζήτησα από τον μπάρμαν ένα χαρτάκι κι ένα στυλό…

«Ότι κι αν κάνεις
Τα όρια μου δεν τα πιάνεις
Τα έχω αλλάξει από καιρό

Το χρόνο σου χάνεις
Εκεί που είμαι δε με φτάνεις
Τσάμπα χτυπάς, ακόμα ζω»
Κάπως έτσι βγαίνουν οι στίχοι. Ή δεν βγαίνουν καθόλου.

Δεν προσποιούμαι στο γράψιμο. Κάθε φορά που γράφω δεν φαντάζομαι κάτι. Ξαναθυμάμαι. Βουτάω μέσα μου και διαλέγω αναμνήσεις. Τις συνδέω με λέξεις και γράφω ποιήματα. Κι όταν νιώθω ότι αδειάζω ή ότι δεν έχω κάτι να πω, ξεχύνομαι εκεί έξω και παίζω σαξόφωνο. Ταξιδεύω. Γνωρίζω ανθρώπους, γνωρίζω τη φύση, γνωρίζω τον εαυτό μου. Συλλέγω συναισθήματα, τα ανακατεύω με μυρωδιές, φως κι αγκαλιές και γράφω καινούρια τραγούδια. Και η ζωή μου φέρνει ενδιαφέροντες συνεργάτες, ωραίες μουσικές και μεγάλη χαρά που νιώθω να μοιράζομαι ένα κομματάκι από την ψυχή μου, ακόμα και με ανθρώπους που δεν θα γνωρίσω ποτέ.

Ευχαριστώ τον Γιάννη Κυφωνίδη που μου άνοιξε μια τόσο λαμπερή πόρτα.
Τον Δημήτρη Κοντόπουλο, τον Κυριάκο Παπαδόπουλο και όλους τους ερμηνευτές και συνεργάτες που έχουν ομορφύνει αυτή την μέχρι τώρα πορεία μου.

Και φυσικά την Άννα Βίσση που ένωσε με την εξαιρετικότητά της όλες τις Αλήτισσες ψυχές.

Αλήτισσα Ψυχή

Ότι κι αν κάνεις
Τα όρια μου δεν τα πιάνεις
Τα έχω αλλάξει από καιρό
Το χρόνο σου χάνεις
Εκεί που είμαι δε με φτάνεις
Τσάμπα χτυπάς, ακόμα ζω
Γιατί έχω αλήτισσα ψυχή και δε πονάω
Ξέρω να αντέχω και να κλείνω μια πληγή
Κι αν δεν αξίζει κάτι πάντα προσπερνάω
Είμαι απ’ τα πάθη μου πολύ πιο δυνατή
Έχω αλήτισσα ψυχή και δε φοβάμαι
μπορώ και κάνω κάθε μέρα νέα αρχή
για ότι τέλειωσε ποτέ μου δε λυπάμαι
ξέρω να ζω γιατί έχω αλήτισσα ψυχή,
αλήτισσα ψυχή.
Ότι κι αν κάνεις,
δεν μπορείς να με τρελάνεις,
το ξέρω το παιχνίδι σου αυτό.
Κερδίζω χάνεις,
με ότι όρους και να φτιάχνεις
έχω πια μάθει να μπορώ.

Άλμπουμ: Απαγορευμένο 2008 – Sony Music

domainmarket.gr web hosting

Tags:

  • Show Comments (0)

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

five × 1 =

Ads